FILMHUIS PARKLAAN

CLOSED

2011-02-13T22:49:00.001+01:00

DIT WEBLOG IS GESLOTEN.

VOOR ACTUELE INFORMATIE OVER DE FILMS IN FILMHUIS PARKLAAN
KUNT U TERECHT OP ONZE WEBSITE: www.filmhuisparklaan.nl

TOT ZIENS!

dinsdag 1 februari: 'JULIE & JULIA' (Nora Ephron, 2009)

2011-01-05T23:22:00.005+01:00

Voor deze voorstelling zijn we een bijzondere samenwerking aangegaan met restaurant Groenland aan de Hoofdstraat. De film nodigt daar ook wel toe uit. 'Julie & Julia' is het waargebeurde verhaal van de jonge culi-weblogster Julie Powell (vertolkt door Amy Adams) die haar saaie leventje beu is en het besluit neemt om in één jaar alle 524 recepten uit het kookboek van haar grote voorbeeld Julia Child (Meryl Streep) na te koken. Door daarover een blog bij te houden wil ze een jongere generatie kennis laten maken met de Franse kookkunst. De film verbindt de levens van twee vrouwen die, hoewel gescheiden door tijd en plaats, beiden zoekende zijn, totdat zij ontdekken dat je met de juiste combinatie van passie, lef en... boter alles kunt bereiken. Julia Child is met haar hoge stem en flamboyante gedrag tijdens haar kooklessen een ideaal personage voor persiflages. Toch lukt het Meryl Streep om Child niet te ridiculiseren en weet haar levensecht neer te zetten - zelfs in haar omgang met andere vrouwen en koks, waarbij Child altijd een vreemde eend in de bijt is met haar droge opmerkingen en overdreven positieve houding. Aangezien er eigenlijk maar weinig opzienbarends gebeurt in deze film, is het maar goed dat Streeps vertolking zo vermakelijk is. Ze eist alle aandacht op en tovert vrijwel direct een glimlach op het gezicht van de kijker wanneer zij in beeld verschijnt. Maar daar laten we het niet bij. Wij stellen u in de gelegenheid om het genot van deze film te combineren met een ander genot, te weten een delicieus maal. Tussen 18.00 uur en 20.00 uur serveert restaurant Groenland een speciaal filmmenu. Voor € 32,50 p.p. geniet u van twee gangen - voorgerecht en hoofdgerecht - beide geserveerd met een glas wijn, PLUS een entreekaartje voor de film Julie & Julia. Graag van tevoren reserveren bij het restaurant. Uiteraard bent u ook welkom in het filmhuis wanneer u alleen de film wilt zien. Dan kost een kaartje gewoon € 5,00. We hopen velen van u op 1 februari te mogen begroeten.

dinsdag 4 januari, REVOLUTIONARY ROAD (Sam Mendes, 2008)

2010-12-08T12:05:00.005+01:00

Prijswinnende film uit 2008 naar de gelijknamige roman van Richard Yates. De roman verscheen in 1961 en werd meteen genomineerd voor de National Book Award. Het boek werd omhelsd door critici en schrijvers, maar het verkocht matig. En toen Richard Yates in 1992 stierf was hij een min of meer vergeten auteur. Maar deze excellent geacteerde film bevestigt de grote kwaliteit van de roman. Het verhaal speelt eind jaren vijftig, Amerika floreert. Frank en April Wheeler zijn een jong, aantrekkelijk en veelbelovend stel. Ze hebben twee leuke kinderen en wonen in een welvarende buitenwijk ergens in Connecticut. Maar gelukkig, of zelfs maar tevreden zijn ze niet. Frank heeft een saaie kantoorbaan, April treurt om een gefnuikte carrière als actrice. Ze waren toch voorbestemd om anders te zijn, beter? In een uiterste poging aan hun gezapige burgerbestaan te ontsnappen besluiten ze naar Frankrijk te gaan. In Europa zullen hun bijzondere gaven zich wel kunnen ontwikkelen, ver van de oppervlakkige consumptiemaatschappij die Amerika in hun ogen is. Hun relatie verzandt echter in eindeloos gekibbel en jaloezie, en een drama lijkt onafwendbaar. Met Leonardo DiCaprio en Kate Winslet. Wij zien u graag weer verschijnen in het nieuwe jaar. Aanvang film 20.00 uur; zaal open 19.30 uur.

dinsdag 7 december, 'IL DIVO' (Paolo Sorrentino, 2008)

2010-11-11T22:16:00.008+01:00

Deze knap gemaake film biedt een bloedstollend doorkijkje in het naoorlogse Italiaanse machtssysteem rond Giulio Andreotti, een raadselachtige machtspoliticus die ondanks zijn betrokkenheid bij tal van schandalen, overeind weet te blijven. Il Divo van regisseur Paolo Sorrentino is naast een politiek drama, vooral ook een buitengewoon fraaie sfeertekening, met prachtige en beklijvende beelden. Italië is het land van heiligen en zondaars. Andreotti beschouwt zichzelf als een vroom katholiek èn een zondaar. De gebochelde staatsman, prachtig vertolkt door Toni Servillo, is zondaar uit roeping. Hij meent dat de wereld in de greep is van het kwaad. De geslepen politicus is ervan overtuigd dat een christendemocraat een pact met de duivel moet sluiten omwille van het heil van de natie. Op de achtergrond speelt de Katholieke Kerk een niet weg te denken rol. Niet alleen in de rituelen die zij verschaft (zo zien we in de film hoe een priester voorafgaande aan een vergadering een lege senaatszaal met wijwater zegent), maar ook als bewaarster van gevaarlijke geheimen. Italië is misschien wel het merkwaardigste land van Europa. Het wonderlijke is dat Italianen dat zelf ook lijken te vinden. Regisseur Sorrentino in ieder geval wel. Hoewel zijn film vergeven is van terreurdaden, maffia-aanslagen en zelfmoorden, is het een lust om te zien hoe doortrapte konkelaars en gewetenloze macho's elkaar bestrijden in de politieke arena. Kortom, een niet te missen avond voor iedereen die gefascineerd is door Italië en voor alle liefhebbers van spannende cinema.

dinsdag 2 november: DAS WEISSE BAND (Michael Haneke, 2009)

2010-10-08T22:03:00.002+02:00

Net voor het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog wordt een rustig protestants Duits boerendorpje opgeschrikt door een aantal onverklaarbare gebeurtenissen. Er is een kabel over het pad gespannen die de dokter met zijn paard ten val brengt, een schuur vliegt in brand, twee kinderen worden ontvoerd en gemarteld. De schoolleraar observeert en onderzoekt de gebeurtenissen die steeds meer neigen naar rituele straffen. Allengs komt hij dichter bij de verschrikkelijke waarheid. Michael Haneke's winnaar van de Gouden Palm in Cannes, is, zoals veel van het werk van de regisseur, geen film die je even tussendoor, rustig onderuitgezakt, tot je neemt. De kinderen in 'Das Weiße Band' - de ondertitel van de film luidt: 'een Duits kinderverhaal' - vormen de generatie die een kleine drie decennia later de gruwelen van nazi-Duitsland in de Tweede Wereldoorlog zullen meemaken of zelf uitvoeren. Haneke onderzoekt in deze film wat de voorwaarden voor een dergelijk misdadig gedrag - van een beul of iemand die de ogen juist afwendt - kunnen zijn. 'Das Weiße Band' is filmtechnisch nagenoeg perfect, met prachtige zwart-wit beelden en een levensechte voorstelling van deze tijd en die plek in Duitsland. Het plattelandsdorpje komt in al zijn doodsheid op een ultieme manier tot leven. Ook de cinematografie en regiekeuzen zijn uiterst pakkend, met cruciale gebeurtenissen die achter gesloten deuren of om een hoekje plaatsvinden en mooi aangehouden stiltes en lange takes. Misschien moet je een film als deze meerdere keren bekijken. Dan vallen scènes nog beter op hun plek en heeft de symboliek een betere uitwerking. Een film om over na te praten dus. Dit kan op 2 november a.s. De film duurt 2 uur en 20 minuten, dus wees op tijd. Zaal open (met koffie) om 19.30 uur.

dinsdag 5 oktober: ENTRE LES MURS (Laurent Cantet, 2008)

2010-09-14T22:24:00.005+02:00

'Entre les murs' is een film over het leven op school en is ook volledig in een schoolgebouw (in Parijs) opgenomen. François is leraar Frans, maar behandelt ook onderwerpen als maatschappijleer en sociaal-culturele verhoudingen. Hij is een leraar die probeert over te dragen dat respect over en weer, discipline en bereidheid om door te pakken, belangrijke voorwaarden zijn voor een schoolcarrière. Regisseur Cantet wilde de school weergeven als een klankkast waar de hedendaagse sociale ontwikkelingen in al hun vormen voorkomen. De film is gebaseerd op een boek van François Begadeau. Begadeau is zelf leraar geweest en heeft voor het boek geput uit zijn eigen ervaringen. Tegenwoordig is hij vooral bekend als schrijver, criticus en columnist in de Franse krant Le Monde. Bijzonder is dat de rol van leraar wordt gespeeld door François Begadeau zelf. 'Entre les murs' imponeert door zijn sfeer en de toonzetting. De problematiek van de grote stad en de diversiteit van de bevolking spelen een belangrijke rol. Het is een echte multiculturele klas met leerlingen uit veel verschillende landen. Alle leerlingen in de film zijn leerlingen van de school, zelfs de leerkrachten geven les op dezelfde school. Het verhaal concentreert zich vooral op wat zich in het klaslokaal afspeelt: de onderlinge verhoudingen, de pesterijen, de discussies, het gelach, kortom: alles wat we in een klas mogen verwachten. Muziek ontbreekt in de film, waardoor het werkelijkheidsgehalte alleen maar sterker wordt. De film oordeelt geen moment. Zwakke plekken of momenten van leerkracht en leerlingen worden onverbloemd getoond; het is registreren wat er in een schoolklas gebeurt. Alhoewel het er heftig aan toe kan gaan, wilde de regisseur vooral laten zien dat er ook veel momenten van grote voldoening zijn (over en weer). ‘Entre les murs' is verplichte kost voor iedereen die met onderwijs te maken heeft, en daarnaast voor elke liefhebber van cinema. De film won de Gouden Palm bij het Filmfestival van Cannes 2008. We beginnen om 20.00 uur. Zaal open: 19.30 uur.

dinsdag 7 september: PRANZO DI FERRAGOSTO (Gianni di Gregorio, 2008)

2010-08-29T10:49:00.003+02:00

Gianni, een man van middelbare leeftijd, woont in de wijk Trastévere in Rome samen met zijn dominante en veeleisende moeder. Omdat hij voor haar moet zorgen kan Gianni niet werken en heeft hij voortdurend geldzorgen. De frequente bezoekjes aan het buurtcafé vormen zijn enige uitje. Zoals een oosterse wijsheid wil, zijn 'momenten van crisis momenten met kansen'. En die doen zich voor! Als met 'ferragosto', een nationale feestdag in Italië op 15 augustus, iedereen de stad uit is om zich elders te vermaken, blijft Gianni blut achter met zijn moeder. Zijn huisbaas weet raad: als Gianni het weekend ook op zijn moeder kan passen, levert hem dat een vermindering van de huurschuld op. Onder financiële druk zegt Gianni toe. De huisbaas brengt echter ook zijn oude tante mee. Dan komt ook de dokter nog langs en die heeft ook een moeder. Even later zit Gianni met zijn huis vol bejaarde dames. Deze film is het debuut van Gianni di Gregorio die ook zelf het scenario schreef en de hoofdrol voor zijn rekening neemt. Een nogal autobiografisch verhaal dus. De pers typeerde deze film als volgt: 'Met het vertederende en grappige Pranzo di ferragosto kan er weer een film worden toegevoegd aan het lijstje heerlijke eetfilms... beslist een aanrader.' De film eindigde op het filmfestival van Venetië drie maal in de prijzen en scoorde ook hoog in de publiekspoll van het Filmfestival van Rotterdam (IFFR). Kortom een aanstekelijk en hartverwarmend speelfilmdebuut. We beginnen om 20.00 uur. Zaal open: 19.30 uur.

Dinsdag 1 juni: THE STATION AGENT (Thomas McCarthy, 2003)

2010-05-05T09:44:00.005+02:00

Fin (Peter Dinklage) is een dwerg en werkt in een speciaalzaak voor miniatuurtreinen. Hij bemoeit zich zo min mogelijk met andere mensen en leeft voor zijn enige passie: treinen. Wanneer de eigenaar van de winkel overlijdt, erft hij een oud stationsdepot ergens in New Jersey en hij besluit er te gaan wonen. Fin verwacht helemaal niets van de mensen uit zijn nieuwe omgeving en gaat iedereen uit de weg. Ondanks zijn afstandelijke houding krijgt hij toch een band met een aantal van hen. Zo ontmoet hij Joe (Bobby Cannavale) en Olivia (Patricia Clarkson). Joe is een praatgrage Cubaan die tijdelijk de hotdogkraam van zijn zieke vader overneemt. Olivia is een eenzame vrouw die net een traumatische ervaring achter de rug heeft (en niet kan autorijden). In eerste instantie houdt Fin dit contact af, omdat hij niet weet wat hij er mee aan moet. Maar gaandeweg ontdekt hij de waarde van vriendschap en keert zijn leven als kluizenaar de rug toe. The Station Agent' is niet wars van sentiment of moraal: een leven alleen kan beter gedeeld worden met anderen, ook al is dat soms een hele opgaaf. Niet bijster origineel; toch is 'The Station Agent' zeer de moeite waard. De film is absurd en bij vlagen hilarisch. Hoe vreemd mensen kunnen reageren op iemand die ‘anders’ is, wordt treffend verbeeld in deze film. Mensen zien Fin bijvoorbeeld letterlijk over het hoofd of rijden hem bijna aan. Of mensen reageren onthutst wanneer ze hem in een café zien drinken. Fin blijft tamelijk stoïcijns onder dit alles. Maar de andere personages (dus de acteurs) gaan helemaal los. Zij spelen hun rol met groot enthousiasme en zetten alles lekker dik aan. Het is overigens geen toeval dat Clarkson en Cannavale in de film spelen. Regisseur Thomas McCarthy (zelf ook acteur) heeft deze rollen speciaal voor hen geschreven. Voorafgaand aan de film is er koffie en thee, na afloop een drankje. We beginnen om 20.00 uur.

Dinsdag 4 mei: DIE MÖRDER SIND UNTER UNS (Wolfgang Staudte, 1946)

2010-04-07T15:01:00.006+02:00

Op deze beladen avond vertonen we een tamelijk unieke film. “Die Mörder sind unter uns” is de eerste Duitse speelfilm van na de oorlog. De opnamen vonden plaats in een verwoest Berlijn, hetgeen in de film volop zichtbaar is. De film werd in 1946 in de Sowjetzone uitgebracht en pas in 1948 in de westelijke zones. Een man en een vrouw keren terug naar de puinhopen van Berlijn en worden geconfronteerd met de harde realiteit van het naoorlogse Duitsland. Susanne Wallner (Hildegard Knef) is een overlevende uit het concentratiekamp, die ondanks onuitsprekelijke ervaringen is vervuld van nieuwe levenslust. Zij wil haar Berlijnse appartement weer betrekken, waar inmiddels ene Hans Mertens (Ernst Borchert) zijn intrek heeft genomen. Hij is een voormalig officier en chirurg uit het Duitse leger. Hij voelt zich niet bij machte om de herinneringen aan zijn rol in de oorlog de baas te worden, maar uit Susannes belangstelling voor hem put de uitgebluste man nieuwe kracht en moed. Al gauw echter moet hij ontdekken dat hij de lange schaduw van zijn verleden niet kan ontlopen. Dit krachtige staaltje historische fictie toont een realistisch beeld van het naoorlogse Duitsland. De film-noir-stijl van de film is terug te voeren op de vooroorlogse Duitse expressionistische traditie. Deze film wordt door critici in binnen- en buitenland tot de honderd beste Duitse films gerekend. De thematiek past uitstekend bij 4 mei. OPGELET: i.v.m. de dodenherdenking beginnen we een half uurtje later: om 20.30 uur en OPGELET: de film is Engels ondertiteld.

6 april: LA DOUBLE VIE DE VÉRONIQUE (Krzysztof Kieslowski, 1991)

2010-03-07T23:45:00.003+01:00

Deze Franse film gaat over twee vrouwen, de Poolse Veronika en de Franse Véronique (beiden gespeeld door Irène Jacob), die niet van elkaars bestaan afweten. Ze hebben allebei een hartprobleem (net als filmmaker Kieslowski overigens, die er in 1996 aan overleed), ze zijn beiden muzikaal en in het bezit van een prachtige stem, ze zijn linkshandig, lopen graag op blote voeten en hebben de gewoonte om hun oogleden te masseren met hun gouden ring. En hoewel ze het niet rationeel kunnen verklaren hebben ze alle twee het sterke, mysterieuze gevoel niet alleen te zijn. Als Véronique voelt dat er iets onbenoembaars gebeurd is, kiest zij voor haar gezondheid en stopt met haar zangcarrière en gaat lesgeven. Pas als zij de marionettenspeler Alexandre leert kennen, komt zij achter het bestaan van Veronika. De film heeft aanleiding gegeven voor talrijke interpretaties. Zo roept de professie van Alexandre de vraag op of een mens zijn eigen levensloop bepaalt dan wel of er een hogere instantie is die aan de touwtjes trekt. Ook doemt de vraag op of niet iedereen een afspiegeling van zichzelf is (of heeft) - een idee dat teruggaat tot Plato. Tenslotte zijn er interpretaties waarin het lot van Veronika respectievelijk Véronique symbool staat voor de landen die zij representeren. Zo kan ieder zijn eigen interpretatie in deze film leggen; na afloop wisselen we van gedachten. La double vie de Véronique was de eerste film die Kieślowski (deels) in Frankrijk draaide. Irène Jacob won een Gouden Palm in de categorie Beste vrouwelijke hoofdrol. De film zelf kreeg een nominatie in de categorie Beste film. In 1992 volgde een Golden Globe-nominatie in de categorie Beste buitenlandse film. De voorstelling in Filmhuis Parklaan begint om 20.00 uur; voor die tijd is er koffie en thee.

2 maart: ALEKSANDRA (A.Sokoerov, 2007)

2010-02-02T23:29:00.008+01:00

Al zeven jaar heeft de bejaarde Russin Aleksandra Nikolaevna - magistraal vertolkt door operalegende Galina Visjnevskaja - haar kleinzoon, een legerofficier in Tsjetsjenië, niet gezien. Hoogste tijd voor een bezoek. Met een goederentrein als nachtexpres en een pantservoertuig als taxi, arriveert ze in de puinhopen van Grozny. Ook aan het front blijft een oma een oma: Aleksandra omhelst haar kleinzoon met de waardigheid van een tsarina. Aleksandra’s aanwezigheid reduceert de militairen tot jongetjes die het soldaatje spelen nog niet hebben opgegeven, terwijl dat spel inmiddels vooral neerkomt op eindeloos dralen en wachten – tot er eindelijk weer gevochten moet worden. En zo kiest regisseur Aleksander Sokoerov voor een perspectief dat tegelijk zeer vertrouwd is en hoogst vervreemdend. Sjokkend tussen de tenten, gefilmd in een woestijngeel monochroom waar slechts af en toe wat kleur doorheen komt, krijgt Aleksandra de ene argwanende blik na de andere toegeworpen. Haar kritische opmerkingen worden niet gewaardeerd. Niettemin staat ‘s avonds een keurig gedekte eettafel voor haar klaar. Zelfs een bloemetje zijn de soldaten niet vergeten. Alsof ze dankzij die eigengereide oma kortstondig in de buurt komen van een normaal, alledaags leven. De gevoeligste scènes zijn die van grootmoeder en kleinzoon: stuk voor stuk duetten tussen een bejaarde diva en een tedere, maar gehavende kleerkast. Een ongewone en vaak ontroerende film. Hij duurt anderhalf uur. We beginnen om 20.00 uur. Voordien is er koffie en na afloop een drankje.

2 februari: SCHULTZE GETS THE BLUES (Michael Schorr, 2003)

2010-01-07T00:09:00.005+01:00

Op dinsdag 2 februari zetten we de lichte toon van onze januarifilm nog even voort met de droogkomische speelfilm ‘Schultze gets the blues’, de debuutfilm van de jonge Duitse filmer Michael Schorr. Schultze (fenomenaal vertolkt door Horst Krause) is een zwaarlijvige, onlangs gepensioneerde zoutmijnwerker uit de omgeving van Halle in het voormalige Oostduitsland. Samen met zijn eveneens afgedankte maten staat hij voor de opgave om een nieuwe invulling te vinden voor de leegte die in zijn bestaan is gekomen. Nu wil het geval dat hij al jarenlang op de accordeon traditionele polkamuziek speelt (die veel aftrek vindt bij de lokale bevolking). Maar als bij toverslag raakt hij geboeid door een voor hem heel nieuw, heel ander muziekgenre: de 'zydeco' uit de staat Louisiana in het zuiden van de VS. Na enig geharrewar komt het zover dat hij op wens van zijn muziekvereniging afreist naar de VS om de vereniging te vertegenwoordigen op een festival voor Duitse volksmuziek. Maar daar eenmaal aangekomen interesseert dat hem natuurlijk geen bal. In plaats van op te treden gaat hij op zoek naar de wortels van de cultuur en de muziek van Louisiana. Uiteindelijk stuit hij op de essentie van wat hem deze fascinatie bezorgde en wat zijn leven nieuwe zin gaf. Daarmee is zijn zelfgekozen opdracht vervuld en kan hij tevreden afscheid nemen van het leven. Een blij stemmende film met een ontroerend slot. Op dinsdag 2 februari om 20.00 uur in Filmhuis Parklaan.

Dinsdag 5 januari 2010: BIENVENUE CHEZ LES CH’TIS (Dany Boon, 2008)

2009-12-08T00:03:00.005+01:00

Komedies nemen al decennialang een belangrijke plaats in de Franse filmindustrie in. Met Bienvenue chez les Ch’tis keert Dany Boon met succes terug naar de basis van de Franse komedie. Philippe Abrams (Kad Merad) werkt bij de post in de Zuidfranse plaats Salon-de-Provence. In de hoop de depressieve buien van zijn vrouw te verminderen, vraagt hij een overplaatsing aan naar de Côte d’Azur. Zijn truc om dat voor elkaar te krijgen komt uit, en bij wijze van strafmaatregel wordt hij voor twee jaar overgeplaatst naar het plaatsje Bergues, vlak onder Duinkerken in het uiterste noorden van Frankrijk. Iedereen om hem heen – voor wie Lyon al Noord-Frankrijk is – bestempelt alles voorbij Parijs als de hel op aarde. Alle clichés trekt men uit de kast om duidelijk te maken dat deze overplaatsing het slechtste is wat hem kan overkomen. Bienvenue chez les Ch’tis trok in Frankrijk ruim 20 miljoen bezoekers. De humor in de film steunt voor een groot deel op woordgrappen en populaire Zuidfranse vooroordelen over de inwoners van de regio Nord-Pas de Calais. Zo ontstaat er een misverstand tussen Antoine (Dany Boon zelf) en Philippe rond het woord sien (zijn/haar) dat in het noordelijke dialect uitgesproken wordt met een grove sj klank, wat door Philippe wordt opgevat als chien (hond). Daar komt dus het 'Ch’tis' uit de titel vandaan. Het is een film die bij de aftiteling een brede glimlach achterlaat. We beginnen om 20.00 uur. Voor die tijd is er koffie en thee. Na afloop fris en wijn.

7 december 2009: CAOS CALMO (Antonello Grimaldi, 2008)

2009-11-10T22:54:00.003+01:00

‘Op het roerloze punt van de wentelende wereld’, schreef dichter T.S. Eliot in 1943. Dat is precies de plek waar Pietro Paladini zich bevindt. Hij zit stil op een bankje in een parkje en de wereld tolt om hem heen. Hij zit daar in de verfilming van Sandro Veronesi’s roman Caos Calmo met een reden. Zijn wereld is tot stilstand gekomen na de dood van zijn vrouw. Buiten dat pleintje met die paar bomen, voor de school van zijn tienjarige dochter, lijkt het leven te zwaar en de lucht te dik om er doorheen te kunnen bewegen. Caos calmo is, in de filmversie van regisseur Antonello Grimaldi (naar het scenario van hoofdrolspeler Nanni Moretti) nèt als in het boek, meer dan alleen een film over rouwverwerking. Het is een sterke zet van regisseur Antonello Grimaldi om Pietro naar buiten te halen, het plein op. In het boek zit hij het grootste gedeelte van de tijd in een auto. In de film wordt het plein zijn hersenpan. Dat is een even simpele, als doeltreffende ruimtelijke metafoor voor het proces dat zich in Pietro’s hoofd afspeelt. Grimaldi is als filmmaker vooral psycholoog en geen architect: hij is meer geïnteresseerd in wat er op de gezichten van zijn personages te lezen is, dan hoe het plein als een spiegel voor die emoties fungeert. (NRC). Veelgeprezen en bekroonde film – een mooie afsluiting van filmjaar 2009. We beginnen gewoontegetrouw om 20.00 uur. Voor die tijd is er koffie en thee en na afloop het gezellige filmcafé om na te praten. Tot ziens op maandag 7 december.

9 november: THE SHELTERING SKY (Bernardo Bertolucci 1990)

2009-10-08T22:21:00.002+02:00

Een visueel overdonderende, epische film uit 1990 gebaseerd op Paul Bowles’ gelijknamige roman. John Malkovich en Debra Winger vertolken het echtpaar Port en Kit Moresby dat in 1947 samen met hun vriend Tunner op een tocht door de Marokkaanse woestijn op zoek gaat naar de waarheid over zichzelf. Daarbij moeten zij het hoofd bieden aan lichamelijke en geestelijke ineenstorting. Terwijl ze hoopten op een opwindend avontuur ondergaan zij de beproeving van hun bezeten en onderdrukte verhouding. Naarmate ze verder de zinderende leegte van de Sahara intrekken wordt de kans op verzoening alleen maar kleiner en de vervreemding groter. De auteur van The Sheltering Sky, Paul Bowles, zei ooit het volgende over zijn boek: 'De plaats van handeling is altijd belangrijker dan de karakters. Die zijn slechts de achtergrond die de personen voor de geest roept. De plek bepaalt vervolgens wat er met hen gaat gebeuren.' Een open uitnodiging aan meesterverbeelder Bertolucci om dit onverfilmbare boek van beelden te voorzien. Het adembenemende landschap wordt op een grootse en intrigerende manier in beeld gebracht. De film die deel uitmaakt van Bertolucci’s zgn. Oosterse trilogie won meerdere prijzen, waaronder een Golden Globe voor de beste filmmuziek (1991). Opgelet: de film duurt 2 uur en 20 minuten.

5 OKTOBER: ‘I SERVED THE KING OF ENGLAND’ (JIRÍ MENZEL, TSJECHIË 2006)

2009-09-08T22:09:00.005+02:00

Een Tsjechische film over de Tweede Wereldoorlog met als titel: ‘I served the King of England' klinkt niet als een typische oorlogsfilm. Dat is het ook niet. De titel moet niet al te serieus worden genomen, net zoals de hele film niet al te ernstig moet worden opgevat. Regisseur Jirí Menzel behandelt het oorlogsthema onsentimenteel zodat de film luchtig kon blijven. De filmtitel slaat op de droom van hoofdrolspeler Jan Dîte om de beste ober van het land te worden en daarmee veel geld te verdienen. Dat laatste doet de sullige Dîte uiteindelijk wel, maar het pakt allemaal anders uit. Aanvankelijk lacht het geluk hem toe en hij verdient steeds meer geld met zijn baan, maar dan breekt de Tweede Wereldoorlog uit en gaat het mis. Zijn droom om een eigen hotel te hebben brengt hem in een ‘Lebensborn' huis, een door de SS beheerde instelling om tot een zuiver arisch ras te komen. Na de oorlog heeft hij wel wat uit te leggen, niet in de laatste plaats vanwege zijn omvangrijke bezittingen en rijkdommen. Dat lukt hem niet. Als hij vijftien jaar later vrij komt uit de gevangenis, neemt hij zijn intrek in een half verwoest dorpje waar voor de Tweede Wereldoorlog Duitsers hebben gewoond. Hier komt hij in het reine met een verleden waar hij niet meer zo trots op is. Hoofdrolspeler Ivan Barnev is fantastisch in zijn rol als Jan Dîte. Hij is klein, blond en een beetje sullig. Alleen al zijn voorkomen en zijn gezichtsuitdrukkingen zijn komisch om te zien. En dan hebben we het nog niet eens over zijn vreemde gewoonte om het lichaam van vrouwen te versieren met bloemen of fruit en zijn hobby om wisselgeld op de grond te gooien om te zien hoe mensen erop af vliegen. Deze menselijke film duurt een kleine anderhalf uur, we beginnen gewoontegetrouw om 20.00 uur. Voor die tijd is er koffie en thee, na afloop is er de bar.

7 SEPTEMBER: ‘COPYING BEETHOVEN’ (AGNIESZKA HOLLAND, 2006)

2009-07-14T22:56:00.001+02:00

Wenen 1824. Kort voor de première van Beethovens Negende Symfonie is het werkstuk nog steeds niet af. Uitgever Schlemmer heeft een kopiïst nodig om het werk gedrukt te krijgen en vraagt het conservatorium om hun beste student te sturen. De jonge Anna Holz meldt zich en heeft als groot voordeel dat zij direct beschikbaar is. Ook al weet Schlemmer dat de opvliegende Beethoven zeer sceptisch zal zijn over de muzikale kwaliteiten van een VROUW, heeft hij geen andere keus dan haar aan te nemen. Naarmate het werk vordert, raakt de hardhorende Beethoven meer en meer afhankelijk van het muzikale gehoor van zijn assistente. Anna op haar beurt raakt steeds meer in de ban van de inspirerende maestro. De twee hebben elkaar nodig en er ontstaat een bijzondere band. Anna ziet de samenwerking als een uitgelezen kans om haar talent als componist te ontwikkelen en Beethoven vindt eindelijk een zielsverwant die hem kan helpen bij de creatie van zijn meest omstreden werk en misschien wel het hoogtepunt van zijn oeuvre: de Grote Fuga. Hoewel je de film een biopic mag noemen, zijn de gebeurtenissen voor een groot deel verzonnen. De acteurs leveren een geweldige prestatie, Ed Harris als Ludwig van Beethoven voorop, strak gevolgd door een overtuigend spelende Diane Kruger als Anna Holz. Het meest interessante aan ‘Copying Beethoven' is het thema dat aan het eind opduikt, als Beethoven werkt aan zijn voor die tijd ongehoord experimentele fuga. Hier laat de film zien hoe belangrijk het is om onbevangen en onbevooroordeeld naar grensverleggend werk te kijken of te luisteren. Bovendien bevestigt dit de noodzaak van experiment voor de ontwikkeling van iedere kunstvorm. Kortom, een betekenisvolle, boeiende en bovenal muzikale film. Hij duurt ruim 100 minuten. We beginnen gewoontegetrouw om 20:00 uur.

8 JUNI: ‘ABOUT SCHMIDT’ (ALEXANDER PAYNE - 2002)

2009-05-05T14:55:00.008+02:00

In de openingsscène van ‘About Schmidt’ – de debuutfilm (!) van de regisseur (tevens de maker van het succesvolle ‘Sideways’) - zie je Warren Schmidt in zijn kantoortje zitten. Hij kijkt naar de klok en ziet de seconden die hem scheiden van zijn pensioen wegtikken. Deze ene scène geeft bijna het hele thema van de film weer: de leegte van het bestaan. Nu Schmidt met pensioen gaat, kijkt hij terug op zijn leven. Hij houdt niet meer van zijn vrouw. Zijn dochter heeft hij nooit goed leren kennen. Vol aarzeling en weerzin besluit Schmidt om dan toch maar samen met zijn vrouw te gaan kamperen in hun nieuwe camper. Zijn leven bereikt een keerpunt als zij geheel onverwacht komt te overlijden. Hij staat er nu helemaal alleen voor en ineens beseft hij dat hij niets van zijn leven heeft gemaakt. Hij besluit om zijn dochter Jeannie te gaan opzoeken die op punt staat te gaan trouwen. In zijn eentje begint Schmidt aan zijn tocht met de camper door Amerika. Dat Warren’s dochter niet zit te wachten op het plotselinge advies en interesse van haar vader wordt snel duidelijk. Jack Nicholson speelt in deze film misschien wel de beste rol uit zijn carrière. Hij heeft geen woorden nodig om de gevoelens van Schmidt weer te geven. Zijn personage Warren Schmidt is een man zonder illusies. De brieven die Warren aan zijn Fosterkindje Ndugu stuurt vormen een uitzondering. Via deze brieven geeft Schmidt in voice-over zijn visie op zijn leven weer. ‘About Schmidt’ moet het hebben van de sfeer die soms ongemakkelijk aanvoelt: je weet niet of je nu moet lachen of huilen. Maar deze film is ondanks de sombere hoofdpersoon een film over hoop. En een film die je aanzet tot nadenken.

4 MEI: SOPHIE SCHOLL (MARC ROTHEMUND, 2005)

2009-04-07T22:27:00.007+02:00

De titelheldin uit ‘Sophie Scholl’ is een Duitse studente en een vreedzame verzetsstrijdster van ‘Die Weisse Rose’. Met haar liefde voor mensen en haar moed biedt zij de Duitsers een kans om met het verleden in het reine te komen. Zij is het bewijs dat niet alle Duitsers fout waren in de oorlog. Vandaar misschien dat deze film de opzet heeft van een portret van deze hoofdpersoon; de acties van ‘Die Weisse Rose’ krijgen we nauwelijks te zien. Er is weliswaar een spannende scène in het begin van de film, waarin Sophie en haar broer pamfletjes verspreiden op de universiteit, maar daarna worden de leden van de verzetsgroep vrijwel direct gearresteerd. Wat volgt is slechts de afloop naar het definitieve einde van de organisatie. Wat Die Weisse Rose nu eigenlijk voor elkaar gekregen heeft wordt daardoor niet erg duidelijk. Waar het vooral om lijkt te gaan is het idee achter Die Weisse Rose: op een vreedzame manier opkomen voor je idealen. Sophie Scholl was bereid te sterven voor haar idealen. Als een moderne Jeanne d’Arc gaat Sophie haar lot tegemoet, af en toe biddend, een enkele keer huilend en één keer schreeuwend, maar nooit wanneer de vijand het kan zien. Die vijand – de nazi’s - zijn dan ook compleet verward als ze met dit meisje geconfronteerd worden, ze overschreeuwen zichzelf om haar woorden maar niet te horen. Met name de officier die Sophie moet ondervragen is onder de indruk. Aanvankelijk gelooft hij in haar onschuld. Als blijkt dat ze wel schuldig is wil hij haar nog een kans geven haar bekentenis aan te passen. Deze man, Robert Mohr (gespeeld door Alexander Held) is de broodnodige sympathieke nazi in de film, een gewone man die domweg te veel geloof hecht aan orde en regelmaat. Kortom: Sophie Scholl is een gevoelige, toepasselijke film voor de beladen avond die 4 mei na al die jaren nog immer is in Nederland. We beginnen om 20:00 uur met 2 minuten stilte.

6 APRIL: CATERINA VA IN CITTÀ (PAOLO VIRZI 2003)

2009-03-10T22:41:00.004+01:00

In april vervolgen we onze voorjaarsserie met de zwarte humor van Paolo Virzi in zijn (achtste) film Caterina va in cità uit 2003. De dertienjarige Caterina groeit op met een vader die is blijven hangen in zijn eigen onvermogen. Hij voelt zich in de provincie ondergewaardeerd en belemmerd en dus verhuizen ze naar Rome. Het wordt Caterina's eerste zomer in Rome. Op haar nieuwe school, die bezocht wordt door kinderen uit vooraanstaande Romeinse families, wordt ze geconfronteerd met een fenomeen dat ze in haar vorige woonplaats niet kende: kliekvorming. Net als Italië zelf is Caterina's klas scherp verdeeld in links en rechts. Links, dat zijn de creatieve, intellectuele alternatievelingen. Rechts is de rijke elite. Geen gulden middenweg te bekennen, dus Caterina moet kiezen. Ze sluit eerst vriendschap met Margherita, leider van het linkse kamp en maakt kennis met een wereld vol boeken, debatteren en actiegroepen. Maar dan wordt ze geclaimd door Daniela en haar vriendinnen uit het rechtse kamp. Dat betekent winkelen per auto met chauffeur, dure feestjes en grote huizen. Virzi laat goed zien hoe moeilijk het is om je als puber een houding te geven. Kortom: Caterina’s verblijf op school wordt een turbulente ontdekkingsreis naar de dwingende normen en omgangsvormen van de Romeinse bovenlaag. Maar tegelijkertijd wordt haar avontuur ook een desillusie die alle dromen van haar vader aan diggelen helpt. Deze onthullende en bij vlagen ontmaskerende film over het hedendaagse Italië neemt anderhalf uur in beslag. We beginnen gewoontegetrouw om 20:00 uur. Voordien is er thee en koffie.

9 MAART: LA GRAINE ET LE MULET (Abdellatif Kechiche, 2007)

2009-02-15T16:56:00.002+01:00

Op maandag 9 maart vervolgen we het voorjaarsprogramma met de Franstalige ‘familiefilm’ La graine et le mulet. Deze sprankelende film heeft meerdere prijzen in de wacht gesleept. Het verhaal is eenvoudig. De gescheiden Slimane woont in bij een pensionhoudster met uitzicht op de haven in het Zuid-Franse Sète. Vijfendertig jaar werkte hij op een scheepswerf, maar daar is hij niet langer nodig. Voor zijn vertrekpremie koopt hij een oude schuit om er een drijvend couscousrestaurant in te beginnen. Hulp bij het realiseren van zijn plannen krijgt hij van Rym, de doortastende dochter van zijn pensionhoudster. Samen lopen ze op tegen een muur van bureaucratische onwil. De botsingen van de Noordafrikaanse familie met de overwegend blanke bestuurslaag van het stadje leggen veel onderhuids racisme bloot. Toch gaat La graine et le mulet hier niet in de eerste plaats over. Bij regisseur Abdellatif Kechiche (zelf van Tunesische afkomst) beschouwen de hoofdpersonen zich namelijk als Fransen en niet als allochtonen. La graine et le mulet is vooral een film over een drukke, praatgrage familie. Slimane’s eigen kinderen komen iedere zondag bijeen aan de keukentafel van zijn ex-vrouw Saoud. Daar wordt een overheerlijke couscous met vis (de graine en de mulet uit de titel) gegeten, terwijl de gecompliceerde familieomstandigheden in verhitte gesprekken over tafel gaan. De spanningen tussen Slimanes oude en nieuwe gezin nemen langzaam toe. Een meesterlijke film met een zinderende finale. Maar weet: voor alles neemt Kechiche ruim de tijd; de film duurt tweeëneenhalf uur.

9 februari a.s. : LE MANI SULLA CITTA (GREEP OP DE STAD) (1963)

2009-01-22T22:45:00.005+01:00

Projectontwikkelaar Nottola (Rod Steiger) ziet kans om grote winst te halen uit de uitbreidingsplannen van de stad Napels. Met dit doel voor ogen aast hij op een zetel in de gemeenteraad. Onverwacht komt hij echter in opspraak doordat een van zijn gebouwen als gevolg van een constructiefout instort. En ook al vermoeden zijn politieke tegenstanders het ergste, het onderzoek naar deze zaak levert niets op. De kwestie wordt een politiek steekspel en heeft grote invloed op de verkiezingen. Het lukt Nottola uiteindelijk toch om de situatie naar zijn hand te zetten en zijn oorspronkelijke plannen ten uitvoer te brengen. Le mani sulla città won in 1963 een Gouden Leeuw op het filmfestival van Venetië. Destijds werd de film gezien als een aanklacht tegen de corruptie van de Italiaanse gemeentepolitiek, maar hij is na ruim 40 jaar nog opmerkelijk actueel. Regisseur Francesco Rosi (Napels 1922) geldt als een neorealistisch filmmaker die in zijn films vaak de wantoestanden in de Italiaanse maatschappij aan de orde stelde. Het leverde hem een kleine dertig prijzen op, maar ook zag hij zich een tijdje gedwongen om naar Spanje uit te wijken… Wij beginnen om 20:00 uur. Voordien is er koffie en thee, na afloop de bar!

19 JANUARI: THE BAND’S VISIT (2007)

2009-01-14T09:33:00.002+01:00

Het onderwerp van deze film van de Israelische regisseur Eran Kolirin (Tel Aviv, 1973) is absurd maar toch voorstelbaar. Een kleine Egyptische politiefanfare komt naar Israel om er op te treden tijdens de opening van een Arabisch cultureel centrum. Door omstandigheden loopt de afspraak op de luchthaven fout en als zij op eigen kracht hun bestemming proberen te bereiken verdwalen ze hopeloos. Zij komen uiteindelijk terecht in een onooglijk, bijna vergeten dorpje in het zuiden van Israël. De eerste bus vertrekt pas de volgende ochtend dus er moet een slaapplaats worden geregeld voor de acht mannen en zo leert men elkaar een beetje kennen. Dodelijke stiltes, moeizaam versierwerk en troostseks zorgen voor een nacht die niemand echt bevrijding brengt – hooguit ontstaan er kleine openingen in harde pantsers. The Band’s Visit is een mooie film over kleine dingen die er niet zoveel toe doen. De voorzichtige toenadering tussen Arabieren en Israëli’s is niet wereldschokkend. Over eenzaamheid gaat de film, over vervreemding, over nostalgie en de hoop op betere tijden. Regisseur en scenarioschrijver Eran Kolirin verwerkte er zijn liefde voor de Arabische klassieke muziek in. Dit speelfilmdebuut verraadt een groot komisch talent. The Band’s Visit gaat over zeer herkenbare, gewone mensen, maar toch had de film zich nergens anders kunnen afspelen dan in Israël. Regisseur Kolirin lijkt zich daar wel van bewust. Deze film probeert te laten zien dat daar waar algemene beelden al gauw verwijdering teweeg brengen, persoonlijke menselijke relaties juist bruggen kunnen slaan. Een actuele film met een hoopvol signaal. We beginnen om 20.00 uur. Een plaatsbewijs kost 5 euro p.p.

MAANDAG 8 DECEMBER: THE ARRANGEMENT (ELIA KAZAN 1969)

2008-11-23T10:29:00.012+01:00

Van de hand van de legendarische regisseur Elia Kazan (East of Eden, A streetcar named desire) bekeken we deze gedeeltelijk autobiografische film uit 1969 met in de hoofdrollen Kirk Douglas, Deborah Kerr en Faye Dunaway. Kazan werkte in de typisch Amerikaanse traditie van ‘grote’ films. Hij maakte The Arrangement tegen het einde van zijn lange carrière op basis van een gelijknamige, door hemzelf geschreven roman. The Arrangement voert een man ten tonele die het helemaal gemaakt heeft in de reclamewereld en die alles heeft wat een mens zou willen: geld, gezin, succes. Maar zichzelf is hij in de loop van de tijd kwijt geraakt. Een (gewild?) auto-ongeluk is het startschot voor een fundamentele herbezinning op zijn leven en een zoektocht naar een nieuw perspectief. Langs de weg van onthechting vindt hij een uitweg. Hoewel de film vele negatieve kanten van het leven laat zien, is het uiteindelijk een hoopvol document omdat de hoofdpersoon ondanks alles erin slaagt nieuw levenselan en een nieuw perspectief te vinden, puur op basis van menselijke veerkracht. The Arrangement doet beseffen dat je uiteindelijk helemaal zelf verantwoordelijk bent voor je leven. De film schuwt de humor niet en toont ons ook de hilarische kant van ellendige situaties. The Arrangement is een complexe, epische film (een film met een ‘verhaal’) die aanzet tot nadenken. En napraten. Deze film duurt ruim twee uur en is niet Nederlands ondertiteld. Maar dankzij de engelse ondertiteling is de film - in combinatie met het gesproken engels - uitstekend te volgen. U had 8 december de gelegenheid iets bijzonders te zien.